1
دانشجوی دکتری تفسیر تطبیقی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم
2
استادیار گروه معارف اسلامی دانشگاه قم
10.22034/sdqr.2022.159890
چکیده
موضوع این مقاله از متشابهات قرآنی است که جز با تمسک به محکمات حل نمیشود. محکماتی که در سه دسته عام، خاص و سیاق، به عنوان کلیدهایی هستند که میتوان با آنها به گنجینه فهم حدودی متشابهات دست یافت. حضرت یوسف بر اساس محکمات عام نبوت و ویژگیهای خاص خود، اهدافی والا از جمله تربیت و هدایت مردم را در نظر داشت. در همین راستا نقشه نگه داشتن برادر تنی نزد خود و نسبت دادن سرقت به سایر برادران با هدف متنبه کردن آنها به گناهشان بود تا به خود آمده و توبه کنند. این هدف از طریق سارق خواندن آنها در ملأ عام و شرمسار کردنشان میان کاروان ممکن میشد. ضمن آن که با این کار باعث میشد خواسته دیگر خود یعنی مهاجرت خانوادهاش به مصر میسر شود. به این نحو، شبهه کذب و افترا توسط پیامبر خدا حل میشود. چنانچه روایات تفسیری نیز مؤید این نظر هستند. اگرچه احتمالات تفسیری دیگری نیز برای این آیات ذکر شده است از جمله: «موجه بودن گناه تهمت به خاطر هدف والا»، «انشائی بودن جمله اعلانی» یا «اعلان توسط مسؤول امر»؛ اما با توجه به محکمات و دلایل، آنها را بعید میدانیم.
کسمائی، محمد امیر و نقی پور فر، ولی الله. (1402). بررسی نسبت دادن «سرقت جام مَلِک» توسط حضرت یوسف علیهالسلام به برادرانش. دو فصلنامه علمی
شبهه پژوهی مطالعات قرآنی، 5(8)، 133–162. https://doi.org/10.22034/sdqr.2022.159890
MLA
کسمائی، محمد امیر، و نقی پور فر، ولی الله. "بررسی نسبت دادن «سرقت جام مَلِک» توسط حضرت یوسف علیهالسلام به برادرانش"، دو فصلنامه علمی
شبهه پژوهی مطالعات قرآنی، 5، 8، 1402، 133–162. doi: 10.22034/sdqr.2022.159890
HARVARD
کسمائی، محمد امیر، و نقی پور فر، ولی الله. (1402). 'بررسی نسبت دادن «سرقت جام مَلِک» توسط حضرت یوسف علیهالسلام به برادرانش'، دو فصلنامه علمی
شبهه پژوهی مطالعات قرآنی، 5(8), pp. 133–162. doi: 10.22034/sdqr.2022.159890
CHICAGO
کسمائی، محمد امیر و نقی پور فر، ولی الله، "بررسی نسبت دادن «سرقت جام مَلِک» توسط حضرت یوسف علیهالسلام به برادرانش." دو فصلنامه علمی
شبهه پژوهی مطالعات قرآنی، 5 8 (1402): 133–162, doi: 10.22034/sdqr.2022.159890
VANCOUVER
کسمائی محمد امیر، نقی پور فر ولی الله. بررسی نسبت دادن «سرقت جام مَلِک» توسط حضرت یوسف علیهالسلام به برادرانش. شبهه پژوهی مطالعات قرآنی. 1402;5(8):133–162. doi: 10.22034/sdqr.2022.159890