1
دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه علوم اسلامى رضوى
2
دانشگاه علوم اسلامى رضوى
10.22034/sdqr.2023.169232
چکیده
رحمت و مهربانی از صفات افعالی پروردگار متعال است، که نفی آن از یزدان پاک، به مثابه قایل شدن به نقص، در ساحت وجود اوست. از سویی باور ما بر اساس آیات وحی بر این است که اصل و اساس آفرینش بر رأفت و مهربانی خداوند بنا شده است و آیات فراوانی از قرآن کریم جلوههای متعددی از مهربانی او را یادآور میشود؛ از جمله تکریم و احترام بندگان، تفضل بر بندگان، عیبپوشی، روش موعظه، تبشیر و امیدواری دادن، انذار، توبهپذیری و تأخیر در کیفر بندگان، این حقیقت را اثبات میکند. این در حالی است که بسیاری از خداناباوران، در آثار و نگاشتههای خود مخصوصاً در فضای مجازی با درج شبهاتی خاص، با حقیقت مهربانی و رحمت خداوند مخالف بوده و با انتشار انگارههای خود در شبکههای اجتماعی، سعی در ارائه تصویری خشن و دهشتناک از خداوند باورمندان دارند. نوشتار حاضر که به روش کتابخانهای و شیوه توصیفی تحلیلی سامان یافته است؛ تلاش میکند با تبیین مهربانی خداوند و جلوههای آن در قرآن کریم، به شبهات آتئیستها در فضای مجازی در این موضوع پاسخ دهد.
خرقانی,حسن , ایروانی,جواد و دانش مزرجی,محمد . (1403). مهربانی خداوند در قرآن کریم با رویکرد پاسخ به شبهات آتئیستها در فضای مجازی. دو فصلنامه علمی
شبهه پژوهی مطالعات قرآنی, 6(10), 5-35. doi: 10.22034/sdqr.2023.169232
MLA
خرقانی,حسن , , ایروانی,جواد , و دانش مزرجی,محمد . "مهربانی خداوند در قرآن کریم با رویکرد پاسخ به شبهات آتئیستها در فضای مجازی", دو فصلنامه علمی
شبهه پژوهی مطالعات قرآنی, 6, 10, 1403, 5-35. doi: 10.22034/sdqr.2023.169232
HARVARD
خرقانی حسن, ایروانی جواد, دانش مزرجی محمد. (1403). 'مهربانی خداوند در قرآن کریم با رویکرد پاسخ به شبهات آتئیستها در فضای مجازی', دو فصلنامه علمی
شبهه پژوهی مطالعات قرآنی, 6(10), pp. 5-35. doi: 10.22034/sdqr.2023.169232
CHICAGO
حسن خرقانی, جواد ایروانی و محمد دانش مزرجی, "مهربانی خداوند در قرآن کریم با رویکرد پاسخ به شبهات آتئیستها در فضای مجازی," دو فصلنامه علمی
شبهه پژوهی مطالعات قرآنی, 6 10 (1403): 5-35, doi: 10.22034/sdqr.2023.169232
VANCOUVER
خرقانی حسن, ایروانی جواد, دانش مزرجی محمد. مهربانی خداوند در قرآن کریم با رویکرد پاسخ به شبهات آتئیستها در فضای مجازی. شبهه پژوهی مطالعات قرآنی, 1403; 6(10): 5-35. doi: 10.22034/sdqr.2023.169232
