بررسی شبهه عصیان حضرت آدم(ع) با محوریت آیه 121 سوره طه

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکترا دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم قم

2 دانشیار گروه قرآن پژوهشی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

20.1001.1.27173879.1398.1.1.4.9

چکیده

یکی از قصص مهم قرآن کریم، داستان خلقت آدم (ع) و حوا و خوردن ایشان از میوه درخت ممنوعه می باشد. در آیات مربوط به این داستان، این سوال مطرح می شود که عصیان آدم (ع) بر اساس آیه «وَ عَصی ءَادَمُ رَبَّه فَغَوَی» از چه نوعی بوده و آیا با مقام عصمت انبیا در تعارض است؟ محققین فراوانی با رویکردهای مختلفِ موافق و مخالف در قبال موضوع عصمت انبیا نظرات خود را پیرامون آیه شریفه بیان نموده اند. در این پژوهش پس از نقد و بررسی نظرات مخالفین عصمت انبیا و اثبات عدم کفایت دلایل عقلی موافقان این موضوع، با استعانت از استدلال عقلی به عنوان دلیل صارفه از معانی گناه و خطا از مجموعه معانی لفظ «عصیان»، معنای عدم توجه به حکم ارشادی به عنوان تنها معنای ممکن و مراد جدی خداوند از این لفظ تعیین می گردد. روایات ذیل آیه نیز به عنوان موید نظر مختار، کیفیت اختصاص این معنا را تبیین نموده اند.

کلیدواژه‌ها